-Στην Παλιουριά βρεθήκαμε εκτός προγράμματος. Περνώντας από το χωριό ένιωσα ένα έντονο προαίσθημα, ότι εδώ κάτι με καλεί. Σταματήσαμε στην εκκλησία του χωριού. Εικόνα πρώτη: γλάστρες ζωγραφισμένες. Η εκκλησία, η σημαία. Εικόνα δεύτερη: το Ηρώο των Ποντίων προσφύγων. Εικόνα τρίτη: ο χάρτης με τα χωριά από τα οποία εξεδιώχθησαν στον Πόντο. Τα διάβασα ένα προς ένα.
-Σε αυτό λοιπόν το χωριό, οι πρόσφυγες ήταν καλοδεχούμενοι και οι κατατρεγμένοι έβρισκαν μια γωνιά να ξαποστάσουν. Η μοίρα έφερε εδώ ανθρώπους που αφού κυνηγήθηκαν από τους Τούρκους, ήταν ανεπιθύμητοι και στη νέα πατρίδα. Βρήκαν καταφύγιο στην Παλιουριά και ↴↴↴
έστησαν τη ζωή τους. Οι κουλτούρες σταδιακά ενώθηκαν, πράγμα που ο επισκέπτης βλέπει αμέσως στο εξαιρετικό Λαογραφικό Μουσείο του χωριού.-Το χωριό έχει ιστορία
πολλών αιώνων, αποτελώντας εμπορικό πέρασμα κατά τη Βυζαντινή περίοδο και
αργότερα κατά την Τουρκοκρατία. Ανηφορίσαμε στο Μοναστήρι της Βουνάσας,
κτισμένο τον 11ο αιώνα. Αποτέλεσε νοσοκομείο που περιέθαλψε τραυματισμένους
Μακεδονομάχους και φιλοξένησε τον Θεόδωρο Ζάκα και τον Παύλο Μελά. Ένα
θρησκευτικό μνημείο της Ρωμιοσύνης.
-Ο πλούτος του χωριού δεν
είναι μόνο η ιστορία του και η ανθρωπιστική του ταυτότητα. Είναι και τα
πετρώματα του. Υποθαλάσσια κλίματα και εναπόθεση ηφαιστειακής τέφρας
δημιούργησαν την πολυχρωμία που αντιστοιχεί σε αυτήν του ουράνιου τόξου. Στο
δρόμο για τη Δεσκάτη, τα πετρώματα που αναδύθηκαν από τον ωκεανό της Τηθύος
αφηγούνται την ιστορία 168 εκατομμυρίων χρόνων. Ένα χωριό που οι πτυχώσεις των
πετρωμάτων του γίνονται αγκαλιά και καλωσόρισμα.-
https://www.facebook.com/profile.php?id=100011376574582
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου